|
zondag, 29 augustus 2010 00:00 |
|
Vorige week in Brabant vertelde Wiesje De Lange, een journaliste uit Israël, over de hoop van Israël . Wiesje is Joods en zij vertelde over Israël in de -wij-vorm. Hierdoor bracht ze haar gevoelens tot uiting hoe het Joodse volk zich voelt door de eeuwen heen tot aan vandaag. Dit gevoel werd op de aanwezigen – naar mijn idee- heel goed overgebracht. Hierbij de hoofdpunten van haar betoog. Wiesje begon met het verhalen van de geschiedenis van Abraham tot aan Israël vandaag. Met toelichtingen op de hoogtepunten.
Teken van het verbond met Abraham, Isaak en Jakob is het beloofde land. Als een trouwring van het huwelijksverbond.
Het volk werd in de woestijn onderricht welke wetten en gebruiken men moest toepassen eens ze in het Beloofde land kwamen.
Mozes kwam van de berg met een glans op zijn gezicht, de glans van de hemel. In het dal had het volk de aardse goden opgezocht met een gouden glans, het gouden kalf, een aardse glans. Deze aardse glans wordt nu ook iedere dag gezien wanneer je naar de rotskoepel kijkt in Jeruzalem, ook een gouden aardse glans, dat doet zeer: een afgod op de plaats waar de Tempel moet komen te staan.
Het land Kanaän is het land van melk en honing. Toen Esau en Ismaël de woestijn in werden gestuurd, moesten ze doden om te overleven want in de woestijn is niets. Het land van melk en honing is het land waar je niet voor hoeft te doden. Melk en honing krijg je zonder dat er schade aan de koe of de bloem ontstaat.
Op de 9e dag van Av, 1313 voor Christus was het een treurdag omdat men het Beloofde land niet in mocht. Eén generatie mocht het land niet binnengaan. Deze treurdag is daarna vele malen teruggekomen met andere erge gebeurtenissen voor het volk Israel.
Het volk Israel is het volk van de hoop.
Jozua mocht het land binnengaan en leidde het volk. De eerste strijd was Jericho. In 1948 vielen alle muren om, met de oprichting van Israël. Net als bij Jericho toen de muren omvielen vielen nu alle muren weg om Israël tot een staat te maken. De geschiedenis herhaalt zich.
De dorre beenderen kwamen tot leven nadat het volk teruggekeerd was. Maar net als toen, moest men vechten voor het land. Weer had Israël vijanden om zich heen, zoals het al door de eeuwen heen is gegaan.
Ook God keert terug naar zion, God blies de sjofar.
Maar ook in Rusland vielen muren om. De Joden konden uit Rusland vertrekken. Net als in Egypte toen de stem riep “Laat mijn volk gaan” klonk dit commando door in Rusland. De ‘Joodse ballingschap’ in Rusland werd opgeheven.
Ook Rusland zelf valt uiteen, alle deelstaten zijn afzonderlijke republieken geworden, net als de Farao’s van Egypte niet konden blijven bestaan.
In 1967 kwam de zes-daagse oorlog, Zes dagen zult gij arbeiden en de zevende dag rusten. Men had na Zes dagen niet alleen het land terug, maar ook Jeruzalem wat op Arabisch gebied lag.
Israël is nu nog continu omringd door vijanden die willen dat het land opgegeven wordt. Dat de hoop, de enige hoop die het volk Israël heeft, moet laten gaan. Ze verzinnen listen en bedrog.
Het volkslied van Israël bezingt de hoop, Ha Tikva
HaTikva - de hoop
Zolang in het hart, van binnen,
Een Joodse ziel levendig is
En naar het oosten, vooruit,
Het oog naar Zion kijkt
Is onze hoop nog niet verloren
De hoop die al tweeduizend jaren leeft
Een vrij volk te zijn in ons land
Het land van Zion en Jeruzalem
Obama wil deze hoop nu ontnemen door Israël onder druk te zetten om nederzettingen op te geven. Maar God is bij ons. De landen zullen uiteindelijk zeggen ‘God heeft hun grote dingen gedaan. Israël zal op hun beurt zeggen: God heeft ons grote dingen gedaan.
Hieruit krijgt Israël de hoop.
|
|
Laatst aangepast op zondag, 29 augustus 2010 14:40 |
